Soms is het nodig om bij verdriet stil te staan

U bent hier :Home/Resultaten vertellen/Soms is het nodig om bij verdriet stil te staan

Misschien denken sommige ouderen met psychische klachten: wat zal ik daar nog aan doen, laat maar zitten.

Niet Jack van Slooten. Uit eigen ervaring weet hij dat je je problemen beter kunt aangaan anders blijf je er last van houden. En dat je nooit te oud bent om te leren!

Samen met zijn vrouw woont Jack van Slooten in het St. Pieters en Blokland Gasthuis in Vathorst, een woonomgeving voor mensen die door een lichamelijke aandoening of dementie langdurige verpleging en verzorging nodig hebben. De Van Slootens hebben een moeilijke periode doorgemaakt waarin grote gebeurtenissen plaatsvonden.  Jack: ‘Ik ben een transman. Sinds mijn vijftigste ga ik door het leven als man. In datzelfde jaar kreeg mij vrouw een herseninfarct. Dus zij veranderde en ik veranderde en dat botste vreselijk. Het lukte me niet mijn vrouw te helpen terwijl ik dat wel wilde. Het werd me gewoon te zwaar. Op een ochtend werd ik wakker en kon letterlijk niet meer op mijn benen staan.

Dit blijkt een conversiestoornis te zijn. Twintig jaar gelden heb ik dit ook gehad, maar toen ben ik er na jaren weer van genezen. Als gevolg van de conversiestoornis werd ik ook depressief en heb ik ruim een jaar in bed gelegen. Tot hulpverleners zeiden: dit gaat zo niet langer. Toen zijn we hiernaartoe verhuisd en ons leven kwam weer in een rustiger vaarwater.

Op een gegeven moment dacht ik: ik moet wat gaan doen, anders zit ik er over twintig jaar nog zo bij. Dit heb ik besproken met de thuiszorg, het wijkteam en de huisarts en ik kreeg een verwijzing naar GGz Centraal. Door de complexiteit van mijn problematiek – zowel lichamelijk als geestelijk – ben ik in de ouderenpsychiatrie terecht gekomen.  Dat was twee jaar geleden.’

onderliggende problematiek
‘Ik ben twee dagen per week – de dinsdag en donderdag  – in deeltijdbehandeling gegaan. Dat ik een paar dagen van huis was,  was voor de thuissituatie ook wel goed.  Eerst werd gekeken naar wat mogelijke oorzaken van conversie zijn: overbelasting, trauma’s in het verleden. Het idee is dat als de onderliggende problematiek vermindert, dat de conversie dan ook oplost. Dat is bij mij nu nog niet het geval, maar ik heb wel weer gevoel in mijn been. Ik heb wel hoop dat het weer overgaat, maar mocht dat niet zo zijn, dan heb ik nu wel geleerd ermee om te gaan.’

stapje voor stapje dichterbij
‘Hoe de therapie er uitzag? Op dinsdag was er een twee uur durend groepsgesprek. Dat ging best diep. Hier leerde ik dat ik mijn emoties mocht laten zien en hoe ik er woorden aan kon geven. Eigenlijk kon ik dat pas een maand of 4 geleden, dat heeft echt lang geduurd. Dinsdagmiddag hadden we psychomotore therapie. In deze therapie word je je bewust gemaakt van je lichaam, van je houding, je ademhaling en lichaamstaal.

Dat heeft me veel duidelijk gemaakt. In een van de oefeningen kwamen mensen stapje voor stapje dichterbij en moest ik vertellen wat ik daarbij voelde, wat ik prettig vond of juist bedreigend.  Wat ik leerde helpt me in het gewone leven. Als ik bijvoorbeeld in een winkel ben ik voel me opeens niet lekker, dan ga ik eerst goed zitten en probeer te voelen: wat gebeurt er nu eigenlijk? Dan zakt mijn ademhaling, ik word rustiger en op een geven moment weet ik wat mijn ongemak veroorzaakt. Zo kan het zijn dat er iemand voor me staat die me door zijn geur of houding doet denken aan iemand van vroeger. Door echt stil te staan bij wat ik voel, kan ik er beter mee omgaan.’

herrie om je heen
‘Op donderdag hadden we mindfulness. Hierbij leer je in het moment te blijven en geen last te hebben van herrie om je heen. In het begin vond ik het nogal wazig. Maar na verloop van tijd besefte ik met wat het met deed. Ik realiseerde ik me dat ik maar al te makkelijk liet afleiden als ik verdrietig was. Terwijl het soms nodig is om bij verdriet stil te staan. Laat het er maar zijn. Het werd me duidelijk er veel verdriet in me zit maar dat ik me daartegen verzette.

onder ogen zien
‘Wat me het meest heeft geholpen is beeldende therapie. Je krijgt een papier en probeert te tekenen waar je het eerder in de gesprekstherapie over hebt gehad. Maakt niet uit of het alleen krassen zijn of een hele uitgewerkt tekening. Als het dan op papier staat gaan de groepsgenoten – die ook bij het gesprek aanwezig waren  – vertellen wat ze in jouw tekening zien.

Zij benoemden de emoties die ik op papier had gezet en daarmee hielpen ze me de woorden te vinden. Door deze therapie zag ik in dat onder mijn boosheid eigenlijk veel  verdriet zit. Mijn boosheid kon ik wel uiten, maar het onderliggende verdriet niet. Het was erg moeilijk om dat onder ogen te zien want het gaat ver terug. Ik durfde er bijna niet naar te kijken, maar ik moest wel.  Oud zeer is vaak gekoppeld aan het nu en daarom moet je er iets mee.’

tot het kwartje valt
‘De therapieën sluiten op elkaar aan.  Op dinsdagochtend heb je bijvoorbeeld een gesprek over vroeger,  ’s middags ga je bij psychomotore therapie bezig met de gevoelens die daarbij kwamen kijken en op donderdag  ga je er weer mee verder. Je wordt dus telkens met hetzelfde thema geconfronteerd, het herhaalt zich. En op een gegeven moment valt het kwartje! Inzicht krijgen heeft tijd nodig. Iets wat in jaren is opgebouwd, is niet in een paar weken opgelost. Het is beslist niet makkelijk, soms is het zelfs heel naar. Iedereen in de groep dacht wel eens: nou is het wel genoeg hoor, nu even niet. Maar dat kan niet, je moet verder anders blijf je er in hangen. En nu ben ik heel erg blij dat ik dat het heb aangegaan.’

ik kan weer verder
‘Afgelopen dinsdag heb ik de behandeling afgerond. Het is best even lastig om het allemaal achter me te laten maar er is zorgvuldig naartoe gewerkt. Daar zijn de hulpverleners heel alert op. Ik kan volmondig zeggen: ik ben klaar, ik kan weer verder.

Ik heb een grote verandering doorgemaakt.  Dat merkt mijn omgeving ook. Hoe ik dit heb kunnen doen?  Ik weet het niet… Mijn vrouw zegt dat mijn kracht is dat ik ervoor ben gegaan; dat ik ondanks dat het moeilijk was er niet de brui aan hebt gegeven. Zij is best wel trots op me. Wij zijn samen veel rijker geworden door de therapie.

Het werkt ook nu door in onze relatie. Zo hebben we afgesproken om iedere avond aan elkaar te vertellen wat er die dag leuk was en wat niet. Door uit te spreken wat bepaalde dingen met ons doen, proberen we te verhinderen dat zaken zich opstapelen. Ik hoop zo te voorkomen dat ik weer in een depressie raak. Niet dat ik daar nu bang voor ben, hoor. Maar ik weet van mezelf dat ik soms moeite heb om grote gebeurtenissen in het leven te verhapstukken. Mocht het toch weer zo zijn dan ga ik onmiddellijk hulp zoeken. Maar zoals ik me nu voel, ik kan de hele wereld weer aan!’

wilt u meer weten over ‘resultaten vertellen’?
Stuur dan een e-mail met uw vraag of opmerking naar resultatenvertellen@ggzcentraal.nl.

Wat is een conversiestoornis?
Een conversiestoornis is een psychische aandoening die zich op verschillende manieren kan uiten. De oorzaak ligt in acute stress die de persoon niet kan verwerken. Door spanningen die hierbij optreden, schakelen de hersenen bepaalde lichamelijke functies uit waardoor een beeld van een neurologische ziekte ontstaat. Een conversiestoornis kan vele vormen aannemen zoals verlamming van ledematen, problemen met gezicht of gehoor, algemene vermindering van de zintuiglijke waarneming en verlies

vrijdag, 2 maart 2018 |Categorieën: Resultaten vertellen|