Hoe moeilijk kan het zijn?

Bij Kastanjehof, de afdeling High Intensive Care (HIC) / acuut van GGz Centraal in de regio Eemland, krijgen wij steeds meer te maken met patiënten met ingewikkelde ‘multi-problem’ casuïstiek. Denk daarbij aan combinaties van bijvoorbeeld patiënten met autisme, persoonlijkheidsproblematiek, een psychotisch toestandsbeeld of een antisociale persoonlijkheidsstoornis. Regelmatig gaat dit dan ook nog eens gepaard met verslavingsproblematiek en een justitieel verleden. Een uitdagende groep patiënten dus.

Het gaat hierbij om een groep patiënten die wordt aangeduid met EPA -Ernstige Psychiatrische Aandoeningen - en/of patiënten met een licht verstandelijke beperking.
Deze groep patiënten heeft vaak al meer behandelingen achter de rug in verschillende instellingen en afdelingen. Je kunt dus spreken van een lange opnamehistorie. Het ontbreekt bij hen vaak aan een toekomstperspectief en hoop. Dat verklaart waarom er vanzelfsprekend een gebrek aan motivatie lijkt te zijn. Soms is bij de patiënt een gevoel ontstaan van ‘wij tegen zij’, waarbij met ‘zij’ het behandelteam of de zorg in het algemeen wordt bedoeld. Kortom: een complexe groep! Koppel aan dit gegeven nog het feit dat dwang & drang teruggedrongen moet worden, dan is het een hele klus om deze patiënten binnen Kastanjehof weer hoop op verbetering te geven!

Omdat de HIC-afdeling op Kastanjehof een bovenregionale functie heeft voor patiënten bij wie de behandeling is vastgelopen op een andere afdeling binnen GGz Centraal, is Kastanjehof ook verplicht om deze patiënten op te nemen. Daarmee hebben we steeds meer te maken met een patiëntenpopulatie die andere zorgbehoeften heeft dan we gewend waren.

lastig

Lange tijd hebben wij als team hier enorm tegenop gezien en hebben we regelmatig geroepen niet de expertise voor patiënten met autisme en/of verslavingsproblematiek te hebben! Een veel gehoorde opmerking was: ‘Ze horen niet op een afdeling als die van ons!’ In  eerste instantie vonden wij deze nieuwe doelgroep ‘lastig’ en ‘gevaarlijk’. Zo droegen wij, als team natuurlijk ook bij aan het ‘wij-zij gevoel’.

eerlijke kans

We kwamen tot de conclusie dat we daarmee je patiënten eigenlijk geen eerlijke kans geeft. Dus vonden we dat we van de manier van werken die we gewend waren afscheid moesten nemen. Dat hield in: Niet meer een agressieve patiënt automatisch separeren tot hij rustig werd, niet meer iemand die ernstig suïcidaal was in anti-scheurkleding achter een dichte deur plaatsen, met het idee dat er dan niets meer kon gebeuren, omdat dan de patiënt of in ieder geval wij veilig waren.

veranderingsproces

Na een veranderingsproces binnen ons team kunnen wij zeggen dat we deze patiënten goed kunnen behandelen en dat wij als team nu deze patiënten als uitdagingen aannemen. Hoe dan? Door een lange adem te hebben; door met elkaar erover te praten, heel veel hardop te denken met elkaar, elkaar moed in te praten en heel blij te worden van de kleine succesjes die plaatsvonden. We zagen de patiënten niet altijd meer als lastig en moeilijk, maar als mens, waarmee je een vertrouwensband probeert op te bouwen. Je probeert er juist te zijn voor iemand in deze moeilijke tijd, je laat iemand dan juist niet alleen.

high & intensive care

De patiënten worden nu opgenomen in een unit voor high intensive care (ICU). 'High & Intensive Care' is een kortdurende opname met intensieve behandeling. Deze intensieve interventie is gericht op patiënten die ambulant worden behandeld en tijdelijk - onvrijwillig - extra zorg nodig hebben. De behandeling sluit aan op de ambulante situatie en is bedoeld om dwangmaatregelen zoals separatie te voorkomen.

begeleidingsplan op maat

Ook methodisch werden we als team sterker. Elke patiënt, die opgenomen is op de ICU krijgt een persoonlijk begeleidingsplan. Hierin staat duidelijk beschreven wat er van de patiënt gevraagd wordt wat betreft gedrag; wat degene moet laten zien; wat er verwacht wordt om weer naar de groep te gaan; maar ook wat de patiënt van ons kan verwachten om hem/haar te helpen dit gedrag te kunnen ontwikkelen.
Zo wordt er bij een suïcidale patiënt iets anders verwacht dan bij iemand met een antisociale persoonlijkheid. Ook ziet een plan dat gemaakt is voor een patiënt met autisme er anders uit dan het plan voor iemand die agressie instrumenteel inzet.

Elk teamlid werkt met dit begeleidingsplan op maat. Dit zorgt voor eenduidigheid en duidelijkheid voor de patiënt. Het betekent dat er gewerkt wordt aan dat deel van de ‘multi- problem’ casuïstiek, waardoor de patiënt niet in een groep kan zijn. Wanneer een patiënt niet meer groep ontwrichtend is, hoeft deze niet meer achter een gesloten deur of afgezonderd te zijn. Bovendien leg je zo de basis voor stabiliteit en mogelijk weer stappen voorwaarts in behandeling. Hierdoor kunnen we toch spreken van een succesverhaal.

Dit begeleidingsplan is nu opgenomen in ons elektronisch patiëntendossier (USER), zodat we niet meer elk plan hoeven te ontwerpen, maar dat er nu een format bestaat dat algemeen gebruikt kan worden.

dwang & drang terugdringen

Het lukt ons dwang & drang terug te dringen bij deze moeilijke patiëntengroep. Natuurlijk gaat het niet alleen om de cijfers. Achter deze cijfers gaan mensen schuil. Deze mensen worden korter en minder vaak gesepareerd. Maar vooral de benaderwijze is veranderd, waardoor er minder dwang & drang hoeft te worden toegepast.

Patiënten krijgen langzaam vertrouwen terug in het behandelteam en kunnen daarom ook beter motivatie voor behandeling opbrengen. Er komt weer hoop en toekomstperspectief.

Ook is het vertrouwen binnen het team gegroeid: we kunnen deze uitdaging zeker aan. Natuurlijk moet je nog weleens even slikken, wanneer een patiënt geboeid met politie binnenkomt, maar de eerste vraag is altijd: ‘Mogen de handboeien af?’

uitdaging

Op 29 juni hebben we op het HIC- Kennisfestival in Den Bosch met de werkgroep 'terugdringen van Dwang & Drang ' een presentatie gegeven over dit onderwerp.
En na de zomer wacht ons de volgende verandering; de volgende uitdaging. Er zal een verbouwing plaats vinden in de ICU waarbij we van een capaciteit van 3 extra beveiligde kamers (EBK) en 3 kamers in de herstelzone gaan naar 2 'appartementen' in de ICU, waar maar 2 patiënten opgenomen kunnen worden. Waar we nu nog vaak plaats bieden op de ICU aan 3 of meer patiënten, zullen we dan maar 2 patiënten kunnen plaatsen en zullen de anderen opgevangen worden op de groep. Dan zullen we onze manier van werken opnieuw moeten aanpassen. Maar ook dan zullen we doorgaan met begeleidingsplannen op maat waarmee we zullen werken!

meer weten?

Voor meer informatie over Kastanjehof? Neem dan contact op met Ben Nijman, b.nijman@ggzcentraal.nl

wilt u meer weten over 'resultaten vertellen'?

Stuur dan een e-mail met uw vraag of opmerking naar resultatenvertellen@ggzcentraal.nl

« vorige |  vergroting |  volgende »

meer foto's