Op weg helpen en leed verzachten

U bent hier :Home/Uitgelicht/Op weg helpen en leed verzachten

De wasserij op het terrein van Veldwijk sluit binnenkort zijn deuren. Hiermee komt een eind aan een lang tijdperk waarin dit textielservicebedrijf alle was voor de instelling deed. Helaas raken door de sluiting ook medewerkers hun baan kwijt. Bianca Braakhuis, HR-adviseur, ondersteunt de medewerkers die dit overkomt.   

In 1886 opende op landgoed Veldwijk een krankzinnigengesticht. Rust en het verblijf in een natuurlijke omgeving zouden heilzaam zijn voor de geest. Bianca: ‘In de loop der tijd hebben veel veranderingen binnen de geestelijke gezondheidszorg plaatsgevonden. Het woord ‘gesticht’ maakte plaats ‘psychiatrisch ziekenhuis’, nu spreken we over een ‘instelling voor geestelijke gezondheidszorg’. Veldwijk had altijd een eigen wasserij. In de toptijden werd er jaarlijks 400.000 kg textiel en beddengoed gewassen en 70.000 kg patiënten- en bedrijfskleding gestoomd. De wasserij is een klein fabriekje met een zo optimaal mogelijk wasproces.’

Niet meer up-to-date
Waarom moet de wasserij nu sluiten? Bianca legt uit: ‘De laatste decennia is de visie op geestelijke gezondheidzorg sterk veranderd. Behandeling en begeleiding van psychiatrische patiënten vindt zo veel mogelijk plaats in hun eigen omgeving, niet meer in instellingen. Het gevolg: in 2020 zijn er landelijk een derde minder ggz-bedden ten opzichte van 2008. Ook op Veldwijk verblijven er nu veel minder patiënten dan in vroeger tijden. Daarnaast valt het stomen van patiëntenkleding niet meer binnen de ggz-bekostiging. Het wassen kan milieuvriendelijker en het is niet meer mogelijk de wasserij up-to-date te houden aan marktontwikkelingen. Tot slot zijn er plannen om te bouwen op de plek waar nu de wasserij staat. Allemaal redenen waardoor we niet meer de was in ons eigen fabriekje kunnen doen; we zullen dat moeten uitbesteden aan een specialist.’

Begeleiding naar ander werk
Vanuit bedrijfseconomische redenen is de keuze voor sluiting van de wasserij begrijpelijk. Minder begrijpelijk is het voor de medewerkers.

‘Zeker als je afhankelijk bent van het inkomen. Of als je met veel plezier al ruim 20 jaar in de wasserij werkt en je van plan was dit werk tot aan je pensioen te doen. Deze collega’s zijn trots op hun werk en hun verdriet om dit verlies is groot. Ze herkennen patiënten op het terrein aan hun kleding. Deze medewerkers dragen op hun manier bij aan goede zorg’, vervolgt Bianca. ‘Als HR adviseur begeleid ik deze medewerkers nu naar ander werk buiten GGz Centraal. Met sommige collega’s – voor wie het zoeken naar ander werk niet goed mogelijk is  – maak ik individueel andere afspraken. Samen met de leidinggevende probeer ik de zorgen, slapeloze nachten en enorme stress draaglijk te maken. Voor deze medewerkers is er geen passend werk meer binnen GGz Centraal, maar de arbeidsmarkt is gelukkig goed. Alleen is het heel lastig als je het niet gewend bent dit onbekende terrein te verkennen. Mijn werk is uitleggen wat alle regelingen zijn en deze mensen begeleiden. Ik ben de schakel tussen maatschappelijk werk, mobiliteit, bedrijfsarts en juridisch advies. Ik maak het rouwproces van dichtbij mee, samen met andere collega’s die bij hen betrokken zijn.’

donderdag, 21 februari 2019 |Categorieën: Uitgelicht|