Heidezicht | deeltijdbehandeling persoonlijkheidsstoornissen

U bent hier :Home/Zon en Schild | behandeling en ondersteunende diensten/Heidezicht | deeltijdbehandeling persoonlijkheidsstoornissen

In het gebouw Heidezicht op locatie Zon & Schild  bevindt zicht de deeltijdbehandeling voor mensen met een persoonlijkheidsstoornis.  Deze groepsbehandeling biedt mensen verschillende mogelijkheden om te oefenen.

Op Heidezicht kunnen mensen terecht met uiteenlopende ernstige klachten die voortkomen uit een verstoorde ontwikkeling. U loopt bijvoorbeeld telkens vast in relaties of u hebt zeer negatieve gevoelens over uzelf. Misschien hebt u daardoor geen vrienden, krijgt u snel ruzie of  voelt u zich onbegrepen en eenzaam. Ook kan het zijn dat u door uw perfectionisme of onvermogen om kritiek of conflicten te hanteren, problemen hebt in studie of werk. Of er is sprake van identiteitsproblemen, minderwaardigheidsgevoelens, een negatief zelfbeeld of problemen met seksualiteit, bijvoorbeeld ten gevolge van traumatische ervaringen. Soms uiten de problemen zich in psychische klachten als depressiviteit, angsten, zelfbeschadiging of suïcidale gedachten. Of in lichamelijke klachten als hoofdpijn, slaapproblemen, problemen met zelfzorg of met eten.

Afhankelijk van uw hulpvraag kunt u van twee dagdelen tot drie dagen per week in behandeling. Aanvullend op deze deeltijdbehandeling kunt u verschillende modules volgen.

Binnen de deeltijdbehandeling zijn vier  verschillende groepen:

De OVDB is voor patiënten die in crisis zijn of die in het verleden in crisis zijn geweest, waarbij een crisissignaleringsplan noodzakelijk wordt geacht.
Duur: 6 weken

Deze groep geeft mogelijkheid om te oriënteren op verdere behandeling. In deze groep is ruimte om de diagnostiek te verduidelijken. De behandeling richt zich op het verminderen van klachten door aanleren van vaardigheden. De behandeldoelen kunnen te maken hebben met het opbouwen van een dagstructuur en – als dat nodig is – het regelen van financiën/ huisvesting.
Drie dagdelen per week verdeeld over drie dagen.
Duur: ca. drie maanden.

Dit is een inzichtgevende psychotherapiegroep, gericht op het herkennen en veranderen van al langer bestaande gedrags- en belevingspatronen.
Twee dagen per week.
Duur: ca. zes maanden.

Dit is een inzichtgevende groepsbehandeling door middel van MBT methodiek (Mentalization Based Treatment). De behandeling richt zich op persoonlijke ontwikkeling door middel van het vergroten van inzicht in eigen handelen en dat van de ander. We staan stil bij gevoelens en emoties en hoe deze ons handelen beïnvloeden.
Drie dagen per week.
Duur: ca. zes maanden.

Ervaringsverhalen

Wat vinden de cliënten van de behandeling? Lees de ervaringsverhalen van Peter en Alexander en de uitspraken van een aantal andere cliënten.

Peter, 45 jaar oud, vertelt over zijn behandeling bij de ‘deeltijdbehandeling persoonlijkheidsstoornissen’.

Hij volgde een half jaar schematherapie en zat daarna in de ‘eendaagse resocialiserende deeltijdgroep’. In juli 2014 rond hij zijn behandeling af met een eindgesprek. Peter is er klaar voor! ‘Als je van te voren weet wat het je gaat brengen ga je het gewoon doen’, legt Peter uit. ‘Het is een mooie combinatie van therapieën, je komt even in een snelkookpan en moet wel bereid zijn ervoor te gaan.’

Wat was er aan de hand?
Peter had een aantal jaren achter elkaar, soms langere periodes dagelijks hoofdpijn. Met die klachten ging hij naar zijn huisarts. Die stuurde hem door naar de neuroloog. Daar werd van alles onderzocht, scans gemaakt, testen gedaan. De arts streepte af wat het allemaal niet was. Toen bleef spanningshoofdpijn over. Daarmee werd Peter doorgestuurd naar een psycholoog in het Meander ziekenhuis. Na een onderzoek, bestaande uit zo’n 600 vragen rond persoonlijkheidsafwijkingen, kwam er depressie naar voren. Ondertussen had Peter ook een burn-out maar nog geen adequate behandeling. De psycholoog verwees hem toen door naar de ‘deeltijdbehandeling persoonlijkheidsstoornissen’. Een specialistisch landelijk centrum met psychotherapiebehandelingen gericht op persoonlijkheidsstoornissen.

Groepsbehandeling
Peter koos ervoor om hier aan de slag te gaan, in de deeltijd, twee dagen in de week. Hij legt uit dat het ontzettend belangrijk voor hem was dat hij vertrouwen had in de behandeling. Hij was ervan overtuigd dat ze bij de GGz Centraal goed weten wat ze doen. Daardoor is de behandeling ook goed aangeslagen.

Op elk van de twee behandeldagen had Peter drie blokken van anderhalf uur groepstherapie. Elk blok was weer anders: gesprekken, theorie, rollenspellen, creatief met de handen bezig zijn en ook muziektherapie.

Ook lunchen doe je in de groep. Het is een groepsbehandeling. Dat vond Peter in het begin best wennen. Als manager was hij gewend ‘te prijzen in de groep maar aan te spreken onder vier ogen’. Hier werd alles met elkaar gedeeld. Je leert in de groep om niet de problemen van de ander op te lossen. De groep accepteert dat ook niet. Als de therapeut je ergens niet op aanspreekt doet de groep dat wel. Iedereen is erg intensief op elkaar betrokken. Ook je houding en gedrag worden besproken.

Had de behandeling effect?
Peter vertelt: ‘Het is een golfbeweging. In het begin merk je veel effect. Daarna staat het weer even stil. Dat hoort erbij, dat legde de therapeut ons ook uit. In de cognitieve blokken leerde de groep hoe dingen technische werken en oefenden we in rollenspellen. In de sociogroepen bespraken we situaties uit de afgelopen week waarin we anders reageerden dan andere mensen.

Iedereen heeft een karakter, dat zou je kunnen zien als een unieke combinatie van afwijkingen van anderen. Op het moment dat een van je afwijkingen storend wordt voor jezelf of voor anderen noem je het geen karakter meer, maar een stoornis.

Nu zeggen mensen tegen me, Peter, wat ben je veranderd.’

Schematherapie
De behandeling is gebaseerd op schematherapie. Je karakter wordt gevormd door 11 gebieden. Daarin kunnen afwijkingen zitten. Peter was te perfectionistisch en paste zich extreem aan, aan anderen. Anderen vinden dat vaak best prettig. En als je dat jarenlang doet raak je jezelf kwijt; je ziet alleen nog maar het belang van anderen. Dat uitte zich in hoofdpijn en een burn-out.

Nu pakt Peter dingen heel anders aan. Stap 1: herkennen wanneer je in een valkuil dreigt te stappen. Dat is vaak al voldoende om de valkuil te vermijden. Stap 2: je hebt geoefend om anders met de situatie om te gaan. Door het schema te veranderen verander je het ‘script’, ofwel hoe je zelf automatisch reageert op zaken. Daardoor verander je jezelf.

Daarnaast leerde Peter zuiver te communiceren. De basisregel van feedback is zaken bij jezelf te houden. Daardoor ging hij geweldloos communiceren en bouwde hij geen spanning meer op.

Wilskracht
Peter: ‘Je kunt hier veel halen, als je maar wilt. Alleen voldoen aan de regels werkt niet. Je ziet mensen ook worstelen. Het is ook fysiek erg uitputtend, terwijl je alleen maar met hoofd bezig denkt te zijn. Je hebt daarnaast tijd nodig om te herstellen. Ik moest soms ook wel wennen aan therapeuten. Met mijn managementachtergrond was ik soms ook wel sceptisch over het ‘geitenwollensokken gedoe’. Je moet er zelf voor willen gaan en de staf vertrouwen. Ik had ook een blok muziek luisteren, maken en zingen. In het begin dacht ik wat moet ik hiermee? Maar muziek is een indirecte manier om dingen te verwerken. Ik heb hier geleerd om van muziek te houden. Bij de beeldende therapie werkt dat op een andere manier. Dat werkt directer maar ook daar kun je jezelf krachtig uiten. Ik ben vrijer geworden. Heb bij mijn afscheid van de groep een frans afscheidsliedje, solo, gezongen. Ik ben veel sterker geworden, ben nu 45 jaar maar nu pas helemaal mezelf geworden.’

Ik mis een stofje
‘Ik geef nu ook vaker feedback op mijn werk. Heb geleerd meer gebalanceerd te communiceren. Als ik verbeterpunten benoem, benoem ik er nu positieve dingen naast.

Ook mijn omgeving is er blij mee. Ik gebruik nog wel medicatie tegen depressie. Die medicatie moet ik waarschijnlijk wel langdurig blijven slikken maar ik heb nu een goede dosering met nauwelijks bijwerkingen. Ik mis een stofje in mijn hoofd, zo zie ik dat zelf,  en dat wordt nu aangevuld. Ik heb ook geleerd hoe belangrijk het ook voor de ander is om begrip te tonen, ook al voel jij jezelf slachtoffer.

Het was hier hard werken en als je erin zit doet het pijn, is het zweten. Daarna ben je jezelf geworden en kun je wat!’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Peter gefingeerd. Peter is aan het re-integreren en helaas bestaan er nog vooroordelen over mensen die een psychiatrische behandeling hebben ondergaan.

Lex is 38 jaar en volgde het afgelopen jaar een deeltijdbehandeling bij het centrum voor persoonlijkheidsstoornissen.

Daarvoor werd de wereld van Lex werd steeds kleiner en liep de spanning steeds hoger op. Op aandringen van zijn vrouw ging hij naar de huisarts en werd hij uiteindelijk aangemeld bij GGz Centraal. Na een intensieve behandelperiode kijkt hij nu trots terug. ‘Ik vind het fantastisch dat ik het heb gedaan. Ik had het veel eerder moeten doen’.

Onverwerkt verleden
‘Ik kom uit Rotterdam en heb altijd een havenmentaliteit gehad: aanpakken en niet zeuren. Mijn vader kwam uit Hongarije, was in ’56 gevlucht. Een gesloten man die veel had meegemaakt. Mijn moeder maakte in haar jeugd ook het nodige mee, heeft altijd hard gewerkt. Helaas leven ze niet meer. Het gemis van mijn vader, hij overleed vier jaar geleden, tilde zwaar. Ik heb wel wat meegekregen van hun onverwerkte verleden. Dat uitte zich bijvoorbeeld in onrust en me niet goed in kunnen leven. Na een scheiding ben ik uit Rotterdam weg gegaan, in het midden van het land gaan wonen. Ik heb daardoor veel vrienden verloren. Ik was welkom op mijn nieuwe plek maar voelde me toch alleen. Ik veranderde in die tijd van baan. Van havenkoeling naar supermarktkoeling. Een wereld van verschil. De spanning bouwde zich op. Ik kon heel boos worden.’

De nood was echt hoog
‘Ik ben nu conciërge, heb een leuke baan. Ook op school zijn nare dingen gebeurd. Ik heb drie keer een gedenktafeltje ingericht. Dat was een heel raar jaar. Mijn wereldje werd steeds kleiner, ik had het gevoel dat ik in een luchtbel zat waar ik uit wilde. Thuis liep de spanning steeds hoger op. Ik werd snel boos, om niks. Mijn vrouw zei je moet naar de dokter. Ik dacht eerst, dat heeft toch geen zin en je loopt er financieel op leeg. Maar de nood was echt hoog en het lontje kort. Ik zag in dat er iets moest veranderen. Ik voelde me wel overgeleverd. Had geen idee wat er ging gebeuren. De huisarts verwees me door naar de ggz.’

Je maakt je eigen plan
‘Na de intake werd me de VERS-training aangeraden. Daarin leer je om verdriet en emoties te reguleren. Later ben ik ook de schemagroep gaan doen met rollenspellen, sociotherapie en cognitieve therapie. Ik ging aan de slag met schema’s, er zijn er ongeveer 11. Verlatingsangst is bijvoorbeeld een schema. Ik was heel gemotiveerd om er wat aan te gaan doen. De training was een overgave. Achttien keer tweeënhalf uur en ook veel huiswerk. Ik leerde inzien wat ik kan doen om mijn gedrag te ‘handelen’. Er gaat altijd iets aan vooraf. Je hebt een kwetsbaarheid. Na het herkennen kun je er iets mee doen, je maakt je eigen plan. Ook je omgeving kan je daarbij helpen. En ik schrijf veel van me af, pagina’s vol.’

Groepstherapie
‘De schemagroep met gedragstherapie vond ik eerst best eng. Het is een groepstherapie. Maar als snel dacht ik oh, ik ben niet de enige en het zijn ook gewone mensen. Tussen de blokken eet je samen. Ook de behandelaren en therapeuten eten dan mee. Die doen gewoon mee, staan niet boven de groep. Dat vond ik heel erg prettig. In het groepsproces is ook wel eens een conflict maar dat is goed voor je ontwikkeling. Je ontdekt wat je ‘triggerpoint’ is. Soms was ik helemaal kapot. Dan zit je heel, heel laag en weet je ik heb nog een lange weg te gaan. In het begin werkte ik nog naast de behandeling. Dat werd te zwaar. Mijn collega’s zijn trots dat ik mijn problemen heb aangepakt. De bedrijfsarts zei pas dat hij een andere Lex zag.’

Kantelpunt
‘In mijn behandeling zat een sociaal kantelpunt. Ik had een herinnering uit het verleden met een heel erg naar gevoel. Ik heb vroeger echt wel eens gedacht ik maak er een eind aan. Vanaf dat kantelpunt ging het bergopwaarts. Ik leg gemakkelijker contact nu. Ben onlangs lid geworden van een voetbalclub. Ook met mijn kinderen heb ik nu een beter contact. Op mijn papadag zit ik zo een hele middag met ze te knutselen. Ik kreeg zelf beeldende therapie, nog wel eens een ondergeschoven kindje. Ik dacht in het begin ook wat moet ik daar, ik kan helemaal niet tekenen en kleien. Maar het heeft wat met me gedaan. Muziek was trouwens ook leuk, als groep met elkaar.’

Ik voel me een ander mens
‘Samen met mijn vrouw heb ik structuurgesprekken gehad. Zij bleef mij altijd door dik en dun steunen maar wilde ook handvatten om mij te kunnen helpen. We groeien daardoor meer naar elkaar toe. Ik heb tot oktober nog een paar gesprekken en ben rond die tijd ook weer volledig aan het werk. Gelukkig hoef ik geen medicatie te gebruiken, daar ben ik blij om. Het is ‘retezwaar’ geweest maar ik ben heel trots op mezelf. Heb goed afscheid kunnen nemen van de groep en vind het fantastisch dat ik het gedaan heb. Ik voel me echt wel een ander mens, heb zoveel over mezelf geleerd. Je moet het wel aandurven en je er voor open durven stellen. Het is geen schande en uiteindelijk komt het goed.’

Lex is niet de werkelijke naam van de geïnterviewde. 

Onze cliënten schetsen een beeld van de deeltijdbehandeling 

Toen ik hier binnenkwam, was ik de controle over mijn leven kwijtgeraakt, mijn relatie was verbroken, ik had nog maar een vriend over en ik leefde in een isolement.

In de Zwaluw heb ik een soort metamorfose doorgemaakt en dat heb ik niet meer losgelaten.

Als dood vogeltje kwam ik binnen. Dat was relatief snel voorbij, ik bleek best wat te kunnen en ik heb gewerkt aan mijn overspannenheid en perfectionisme.

Het is nu goed genoeg, ik hoef niet alles te kunnen.

De Zwaluw was een soort veilige thuishaven, waarna ik weer in beweging kon komen en blijven.

De mentaliteit is dat je niet weggaat alsof je genezen bent, maar dat de manier waarop je met problemen omgaat veranderd is. En ik heb structuur in mijn leven gekregen.

Doordat ik zelfinzicht kreeg en tools om met mijn problemen om te gaan bleef het na de Zwaluw goed gaan.” Ik ga er nu anders mee om, ik ben veerkrachtiger geworden.

Ik weet nu hoe het moet en dat ik het moet gaan doen.

Ook heb ik geleerd dat ik meer achter de dingen aan moet gaan, als ik wil krijgen wat ik hebben wil.

Ik heb nog steeds contact met mensen van de Zwaluw, daar heb ik nog steeds veel aan.

Het is een plek om vriendschappen te sluiten, maar tijdens de therapie moet je ook hard zijn voor elkaar en niets verbloemen.

Na de Zwaluw, toen ik ging studeren, werd er niet expliciet gevraagd wat ik dat jaar gedaan had. Als ik het vertelde was er veelal begrip en respect.

Ik voelde me tijdens de behandeling aan mijn lot overgelaten, daar was ik boos over, maar heb daardoor geleerd mijzelf te redden en te beseffen dat ik zelf moet zorgen dat ik krijg wat ik hebben wil.

Het is niet een behandeling die voor iedereen geschikt is. Je moet wel gemotiveerd zijn en contact kunnen aangaan. Er vallen ook mensen af en er zijn momenten waarop mensen het niet meer uithouden en weg willen. Maar je kunt ook door de groep geholpen worden en kleine stapjes zetten, in plaats van dat het direct goed moet gaan.

Niet alles wordt behandeld, maar dat hoeft ook niet, je leert om zelf dingen te tackelen.

De Zwaluw heeft me geholpen om weer te gaan studeren en werken. Na de klinische periode is er ook een eendaagse nabehandeling mogelijk. Het is erg belangrijk om aan de slag te gaan, niets doen is de moeilijkste situatie om mee om te gaan.

meer op deze locatie

Heidezicht bevindt zich op het terrein van Zon & Schild. Wilt u weten welke andere gebouwen en afdelingen zich op dit terrein bevinden, ga naar de pagina van Zon & Schild.

contactgegevens

Utrechtseweg 266
3818 EW Amersfoort
Postbus 3051
3800 DB Amersfoort
Telefoon 033 4609583
Fax 033 4609513

folders