‘over goede en slechte stress’ WO-column

20-03-2017

Maandagmiddag 12.30 uur wetenschappelijke onderzoekscommissie, 5 paar wijd opengesperde ogen staren Peter van Harten aan. Een column moeten we gaan schrijven over wetenschappelijk onderzoek, een column…hoe doe je dat?

Na een nachtje slapen lijkt het me eigenlijk wel een leuke uitdaging, wetenschap is leuk nieuwe dingen ontdekken en hypotheses toetsen en zo komen tot creatieve processen. Met als resultaat hopelijk nieuwe behandelmethodes. Er gaat geen dag voorbij of allerlei ideeën ploppen op in mijn hoofd over te onderzoeken interventies, de 1 realistischer dan de ander en ze verdwijnen ook net zo hard weer tot er een idee zich hardnekkig in mijn brein genesteld heeft en er echt iets mee moet. Zo was er 10 jaar geleden het idee om prolactine in relatie tot antipsychotica gebruik te gaan onderzoeken. Toen werd ik nog niet gehinderd door de realiteit van onderzoek doen en ging ik enthousiast aan de slag, nu weet ik wat me te wachten staat. Het is best wel lastig om je onderzoek medisch ethisch goed gekeurd te krijgen, fondsen te werven, de spil te zijn tussen verschillende ziekenhuizen en dan je resultaten te analyseren en ze dan ook nog wetenschappelijk verantwoord op te schrijven.

Na 7 jaar part-time promotie onderzoek, en na mijn verdediging tijdens de promotie (en  tussendoor ook nog 3 kinderen op de wereld te hebben gezet), geeft niets zo’n grote voldoening dan je onderzoek terug te zien in landelijke richtlijnen en beleidsveranderingen in het voorschrijven. Nu 2 jaar verder merk ik dat ik toch weer iets wil met wetenschap, ik kan me gewoonweg niet neerleggen bij het gebrek aan echte behandelmogelijkheden voor mijn autistische doelgroep. Dat vormt voor mij de drijfveer. Bij deze groep draait alles om teveel stress en te weinig slaap. Nu heb je goede stress (de soort waardoor ik deze column schrijf) maar ook slechte stress (die van de niet te halen deadlines en de overvraging op alle levensgebieden). Als we nu wat zouden kunnen doen aan die slechte stress dan zouden mijn patiënten zoveel beter af zijn en zouden ze beter slapen ook.

Daarom ben ik nu weer begonnen aan een nieuw project en door mijn goede stress begint het weer te stromen en ja…. Ik zal ook weer zeker te maken krijgen met de slechte stress. Die niet aflatende deadlines en de zorgen rondom financiering en goedkeuring. Dit keer weet ik waaraan ik begin…maar hoe mooi zal het niet zijn als we weer een bijdrage kunnen leveren aan het verbeteren van de kwaliteit van leven van een grote groep mensen die het verdienen!

Yvette Roke, psychiater Emerhese Flevoland