blog

Vergeet de cliënten niet

door Karin Rensen op 30-01-2012

In verband met mijn studie voor verpleegkundig specialist ben ik naar een inspirerende lezing geweest van Mr. Marius Buiting, directeur NVTZ (Nederlandse vereniging van toezichthouders in zorginstellingen).

Hier vertelde hij over de ontwikkelingen in de zorg, met een terugblik naar vroeger.

Dhr. Buiting vertelde hoe de zorg er 40 jaar geleden uitzag. Dat de arts langs de deuren om zijn rekeningen te innen. Toentertijd hadden mensen niet kunnen bedenken dat de zorg er ooit radicaal anders uit zou zien. En toch is er veel veranderd! Er wordt nu zelfs therapie geboden door de tv! Denk aan Oprah en dr. Phill. Dit besef maakt mij kritisch over het werk wat ik nu doe. Doe ik mijn werk omdat het mij zo is aangeleerd? Doe ik het omdat interventies wetenschappelijk onderzocht zijn of doen ik het toch vooral op gevoel? En als ik dan mijn handelen al baseer op wetenschappelijk handelen, kan het dan zijn dat er nieuwe onderzoeken zullen worden gedaan die uitwijzen dat mijn interventies toch niet werken of dat ze zelfs schadelijk zijn?

Ook een opvallende ontwikkeling in de zorg zijn de administratieve lasten voor hulpverleners en de steeds uitgebreider wordende studies en bij- en nascholing. De belangrijkste boodschap die dhr. Buiting ons hierover meegaf is dat we de DIRECTE zorgverlening niet uit het oog moeten verliezen! Ik ben het daar helemaal mee eens. Vorig jaar heb ik mij laten interviewen door een bureau dat had geconstateerd dat verpleegkundigen 40% van hun tijd kwijt zijn aan administratieve lasten. Denk aan rapporteren, verpleegplannen maken, behandelplannen voorbereiden. Natuurlijk is het goed als we ook overstijgend nadenken over de zorg, maar misschien kan dit wel vaker met de cliënt erbij. We moeten niet vergeten dat ons werk voor de cliënten is bedoeld en niet voor de zorgverzekeraars! Als verpleegkundig specialisten (in opleiding) gaf dhr. Buiting ons de taak om kritisch(er) te zijn naar hoe de zorg om ons heen is ingericht: “Zorg dat de cliënten niet vergeten worden!”

reacties

John
schreef op 04-03-2012om11:15
Wat een wonderbaarlijke disiussce. Het atheefsme is toch geen geloof, het geloof en de daarbij behorende dogma's is juist waar deze mensen zich tegen afzetten. Echter religieuzen proberen altijd atheefsten weg te zetten als mensen met een religie zonder god. Door van atheefsten een groep te maken wordt het makkelijker om atheefsten aan te vallen. Er lijken nu een aantal mensen in die val trappen en van atheefsme een religie maken. Met de daarbij behorende dogma's, machtsverhoudingen, groepsprocessen, dwang en drang. Atheefsme is een staat van zijn, niet-geloven betekend niet dat het daarmee iets nieuws van zichzelf wordt. Ik denk dat de studenten van de universiteit het juist snappen en zich hier niet voor laten lenen. Discussie gaat nu dus over wat waarde heeft in het leven en hoe je het waarde geeft. Niet meer over het bestaan of het niet bestaan van god, die disiussce is namelijk voor de meeste studenten al jaren irrelevant. Atheefsme is een staat van zijn, niet-geloven betekend niet dat het daarmee iets van zichzelf wordt. Ik denk dat de studenten van de universiteit het juist snappen en zich hier niet voor laten lenen. Discussie gaat nu dus over wat waarde heeft in het leven en hoe je het waarde geeft. Niet meer over het bestaan of het niet bestaan van god, die disiussce is namelijk voor de meeste studenten al jaren irrelevant.

karin rensen
schreef op 01-02-2012om18:32
Leuke reacties! Iedere dag als ik naar huis ga, loop ik langs de keuken en eetzaal van de clienten waardoor ik automatisch laagdrempelig contact heb met verschillende clienten. Ook 's ochtends, hoe vroeg je ook op het werk aankomt, word je altijd warm onthaald door een vast groepje clienten die bij de receptie koffie zit te te drinken. Dit zijn altijd de lichtpuntjes van mijn dag!

hanke
schreef op 31-01-2012om22:18
hoe de zorg er veertig jaar geleden uitzag....... Wij wisten als leerling weinig van de ziektebeelden die onze patiënten getroffen hadden,maar eens te meer over voorkeuren,familie,dingen die zij graag lustten,en de manier waarop je zelfs met de meest zieke mensen kon communiceren. Psychiatrische verpleegkunde was echt een ambacht! Vele dingen waren niet op orde,zoals zorg zonder plan,geen individuele kleding, maar "stichtingskleding"en ondergoed,,smorgens om drie uur gewassen worden,medicatie nog weinig "gepersonaliseerd", enz. Toch stond de zorg erg dicht bij de patiënt. De band of relatie die mogelijk was,werd ook echt helemaal uitgebuit. In de loop der jaren is er geprofessionaliseerd,gelukkig,maar de professionele distantie,die wij zo moeizaam hebben aangeleerd,mag wat mij betreft wel weer wat meer naar professionele nabijheid draaien. Vooral de mensen die direct aan het bed werken,in het primaire proces,zij zijn het die m.i.daarin nog wel een slag kunnen maken. Bijscholing,studies,prima en noodzakelijk,maar wijs elkaar ook op de menselijke maat. Heel gewone dagelijkse dingen,zijn voor psychiatrisch zieke mensen erg belangrijk. Aandacht,belangstelling ,invoelingsvermogen,kennis van zaken,in die volgorde,zo leerden wij in de vooropleiding. En echt,ik geloof dat het nog steeds klopt. Dokter Jacobs,eens directeur van Zon en Schild, zei eens in een les,een psychatrische patiënt confronteerd je met je mens-zijn,en niemand kan dat beter dan hij. Ik hoop dat de verpleegkundig specialisten ons, weer wat meer richting cliënt kunnen laten bewegen.

Sonja
schreef op 30-01-2012om22:2
Daar kan ik mij helemaal bij aansluiten!!! Hoeveel procent heb jij vandaag samen met je client doorgebracht? Goede reflecie na iedere werkdag. Laat je horen als je ziet waar er een efficientie slag te maken valt bij jou op de afdeling!!